Frankrijk

Je koopt in Frankrijk altijd via een notaire. Eerst teken je een voorlopig koopcontract, de compromis de vente. Daarna heb je tien dagen bedenktijd. Van handtekening tot sleutel duurt het meestal twee tot drie maanden.

Reken bij een bestaande woning op ongeveer 7 tot 8 procent bijkomende kosten, de zogeheten frais de notaire. Die zijn grotendeels belasting. Huren kan ook; verhuurders vragen vaak een dossier met inkomensbewijzen.

In Frankrijk geldt leerplicht vanaf 3 jaar. Voor de école maternelle en de basisschool schrijf je je kind in via de mairie, met een bewijs van woonadres en het vaccinatieboekje.

Jonge kinderen spreken vaak binnen een jaar Frans. Voor pubers is het zwaarder. Internationale scholen zijn er vooral rond de grote steden; op het platteland is de dorpsschool meestal de enige optie.

Je wordt fiscaal inwoner van Frankrijk als daar je hoofdverblijf of gezin is, als je er je voornaamste werk hebt of als daar het centrum van je economische belangen ligt. Tussen Nederland en Frankrijk geldt een belastingverdrag om dubbele heffing te voorkomen.

Eigenaren betalen jaarlijks taxe foncière. De taxe d’habitation is voor een hoofdverblijf afgeschaft, maar geldt nog wel voor een tweede woning. Hoe het voor jou uitpakt, verschilt per situatie. Laat je bij twijfel adviseren.

Je hoeft echt niet op de koffie bij de burgemeester. Behalve als je in een dorp van tweehonderd inwoners neerstrijkt: daar is de maire precies de deur die alle andere opent. Van de vuilophaal tot de vraag wie je haag mag snoeien.

Sluit je aan bij een association: de jeu-de-boulesclub, het dorpskoor, de vrijwillige brandweer. Zo ken je binnen een seizoen meer mensen dan in tien jaar Nederlandse nieuwbouwwijk.